Akomodacjja

Oko normalne (oko miarowe) jest to takie oko, którego układ optyczny (w spoczynku) pozwala na dokładne widzenie przedmiotów dalekich, ponieważ obraz tych przedmiotów tworzy się w płaszczyźnie siatkówki. Wydawałoby się, że obrazy przedmiotów leżących w bliższej odległości przed okiem powinny być zamazane, źle widoczne, gdyż tworzą się one nie na siatkówce, ale w pewnej, większej lub mniejszej, odległości poza okiem. Tak jednak nie jest. Oko normalne może równie dobrze widzieć przedmioty dalekie, jak i bliskie. Dzieje się to wskutek akomodacji, to jest możności przystosowania się układu optycznego oka do widzenia przedmiotów z różnej odległości. Możliwość akomodacji oko zawdzięcza soczewce, która ma pewną elastyczność, sprężystość, dzięki której może stawać się bardziej płaska (w spoczynku), bądź też bardziej wypukła (napięcie akomodacji przy patrzeniu na przedmioty bliskie), kiedy to załamuje promienie silniej.

Zmiany te zależą od zmian napięcia mięśnia rzęskowego, znajdującego się w ciele rzęskowym (ryc. 3). Przy skurczu mięśnia rzęskowego obrączka rzęskowa, na której zawieszona jest soczewka, rozluźnia się, a soczewka, która jest ciałem sprężystym, siłą własnej sprężystości zmienia kształt na bardziej kulisty i wtedy silniej załamuje promienie świetlne. Podczas patrzenia na przedmioty dalekie mięsień rzęskowy jest w spoczynku, obrączka rzęskowa jest napięta, soczewka jest bardziej płaska, załamuje słabiej – oko jest dostosowane do wyraźnego widzenia przedmiotów dalekich. Przy patrzeniu na przedmioty bliskie występuje niżej opisany mechanizm: skurcz włókien okrężnych mięśnia rzęskowego powoduje zluźnienie obrączki rzęskowej – soczewka staje się bardziej wypukła, dzięki czemu silniej załamuje promienie, a oko jest dostosowane do wyraźnego widzenia przedmiotów położonych w bliskiej odległości.

U dzieci soczewka jest bardzo elastyczna, co umożliwia duży zakres akomodacji. Dzięki temu dzieci mogą widzieć wyraźnie przedmioty nawet z odległości kilku centymetrów.

Z wiekiem soczewka stopniowo twardnieje, zmniejsza się jej elastyczność, mięsień rzęskowy staje się słabszy – powoduje to stopniowe zmniejszanie się zakresu akomodacji.

Mechanizm tworzenia się obrazów w siatkówce. Najlepiej można sobie wyobrazić mechanizm tworzenia się obrazów w siatkówce, porównując oko do aparatu fotograficznego. Zaciemnioną kamerę stanowią ściany gałki ocznej, przesłonę – tęczówka ze znajdującą się w jej środku źrenicą, która automatycznie zwęża się przy silnym oświetleniu, regulując ilość światła wpadającego do oka. Rolę obiektywu aparatu fotograficznego spełnia w oku aparat łamiący, składający się z rogówki i soczewki (aparat optyczny oka), rolę światłoczułej płyty – siatkówka. Promienie świetlne pochodzące od przedmiotów, po przejściu przez źrenicę i załamaniu przez aparat optyczny oka, tworzą na siatkówce obrazy oglądanych przedmiotów. Obraz ten będzie „ostry”, wyraźny, jeśli siatkówka będzie znajdowała się w odległości równej odległości ogniskowej aparatu łamiącego (takie stosunki zachodzą w oku normalnie zbudowanym, czyli w oku miarowym), w przeciwnym razie obraz będzie zamazany.

About The Author

admin

Leave a Reply