CHOROBY ROGÓWKI Zapalenie rogówki

W zależności od umiejscowienia zmian chorobowych rozróżniamy dwie grupy zapaleń rogówki: zapalenia powierzchowne, w których zmiany chorobowe są umiejscowione w warstwach powierzchownych rogówki, i zapalenia głębokie, w których choroba obejmuje warstwy głębsze rogówki (warstwa właściwa rogówki).

Specjalną grupę stanowią wrzody rogówki, charakteryzujące się tworzeniem ubytków w zmienionej chorobowo rogówce. W każdej z tych grup rozróżniamy różne postaci chorobowe. Większość stanów zapalnych rogówki jest spowodowana przez bakterie i wirusy. Spotyka się także zapalenie wywołane grzybami, chociaż bardzo rzadko. Z innych przyczyn należy wymienić również dość często występujące objawy uczulenia (ogólne i miejscowe) oraz urazy.

Objawy. W przypadku chorób zapalnych rogówki występuje świat- łowstręt, łzawienie, ból oka, ból głowy, czasami uczucie ciała obcego pod powiekami i pogorszenie widzenia. Podczas oglądania stwierdza się zaczerwienienie powiek, przekrwienie spojówek powiek i spojówek gałki ocznej (nastrzyknięcie głębokie gałki) oraz mniejsze lub większe zmętnienie w rogówce. Zmętnienie w rogówce ma wygląd szarej lub szaro- żółtej plamki, różnej wielkości i kształtu. Czasami zmętnienie może obejmować całą rogówkę, czasami jest tak małe, że trudno je zobaczyć gołym okiem, jest widoczne dopiero za pomocą aparatów powiększa-

jących i specjalnego oświetlenia (lupa, lampa szczelinowa, badanie w oświetleniu bocznym). Dokoła tych zmian stwierdza się na większej lub mniejszej przestrzeni obrzęk rogówki – rogówka w tym miejscu traci swój zwykły, lustrzany połysk, jest jakby „nachuchana”, lekko przymglona. Czasami przy zapaleniach rogówki choroba obejmuje także tęczówkę. W tych przypadkach, oprócz zmian wyżej opisanych, stwierdza się jeszcze objawy charakterystyczne dla zapalenia tęczówki.

Zapalenia rogówki należą do ciężkich chorób oka. Rokowanie co do wyleczenia jest na ogół pomyślne, jednak schorzenie jest przeważnie długotrwałe i po ustąpieniu pozostawia trwałe ślady w postaci mniej lub bardziej intensywnych zmętnień, od delikatnych mgiełek lub plamek aż do całkowitego zmętnienia rogówki, zwanego bielmem (tabl. I e). Jedynie zmiany chorobowe ograniczające się wyłącznie do nabłonka rogówki mogą po wyleczeniu nie pozostawić żadnych śladów. Jeśli opisane zmętnienia są umiejscowione w części przedźrenicznej, to powodują, zależnie od swej intensywności i rozległości, mniejsze lub większe upośledzenie widzenia, aż do całkowitej ślepoty włącznie.

Leczenie. Leczenie zależy od przyczyny wywołującej chorobę. Stosuje się antybiotyki i sulfonamidy w postaci kropli zapuszczanych do worka spojówkowego lub w postaci maści. W przypadku niektórych postaci zapaleń rogówki stosuje się także preparaty (krople lub maści) kortyzonowe, nagrzewania, kompresy rozgrzewające, naświetlania promieniami rentgenowskimi. W cięższych, bardziej uporczywych postaciach zapaleń konieczne jest nieraz także leczenie ogólne (witaminy, leczenie przeciwzapalne, bodźcowe i inne – zależnie od rodzaju schorzenia). Leczenie chorób rogówki powinno być prowadzone przez specjalistę chorób oczu ze względu na trudności w postawieniu właściwego rozpoznania i możliwości powstania nieodwracalnych zmian przy niewłaściwym leczeniu.

Do najczęściej spotykanych zapaleń rogówki należą: nieżytowe, drzewkowate, pryszczykowe, miąższowe i tarczowe. Zapalenie nieżytowe rogówki zapalenie nieżytowe rogówki, zwane inaczej wrzodem nieżytowym lub wrzodem brzeżnym rogówki, występuje jako powikłanie ostrego lub podostrego zapalenia spojówek, spowodowanego zakażeniem bakteryjnym. Po wyleczeniu pozostawia zmętnienie (bliznę), które nie ma znaczenia praktycznego dla widzenia ze względu na umiejscowienie na obwodzie rogówki.

About The Author

admin

Leave a Reply