Jaskra pierwotna

Grupę chorób, w których stwierdza się w oku zmiany spowodowane wyłącznie podwyższonym ciśnieniem śródgałkowym, określamy nazwą jaskry pierwotnej. W grupie tej rozróżniamy kilka postaci różniących się mechanizmem powstania oraz obrazem chorobowym. Do jaskry pierwotnej zaliczamy: 1) jaskrę z zamknięcia kąta przesączania, 2) jaskrę prostą, 3) jaskrę dziecięcą (jaskrę wrodzoną).

Jaskra z zamknięcia kąta przesączania. Jaskra z zamknięcia kąta przesączania, zwana inaczej ostrym napadem jaskry (tabl. II), powstaje zwykle nagle, najczęściej w nocy lub po dłuższym przebywaniu w ciemności jako skutek zamknięcia się kąta przesączania w predysponowanych do tego oczach. Takie zamknięcie się kąta przesączania uniemożliwia odpływ cieczy wodnistej z oka i wywołuje gwałtowny wzrost ciśnienia śródgałkowego. Chorzy skarżą się na bóle oka, bóle głowy, upośledzenie widzenia. Czasem mogą występować nudności, a nawet wymioty oraz „ogólne rozbicie”. Ze względu na te dolegliwości zdarza się, że czasem ostry napad jaskry bywa mylnie rozpoznawany w pierwszej chwili jako grypa lub inna choroba ogólna z wielką szkodą dla chorego oka. Należy natychmiast zastosować środki obniżające ciśnienie śródgałkowe, gdyż przy znacznie podwyższonym ciśnieniu może po kilkunastu, a nawet po kilku godzinach dojść do całkowitej, nieodwracalnej utraty wzroku.

Podczas badania oka stwierdza się, że gałka jest bardzo twarda, spojówki silnie przekrwione, rogówka przymglona, tęczówka przekrwiona (bardziej zielona niż w drugim oku), źrenica szeroka. Te wszystkie objawy są spowodowane zastojem, który powstaje w naczyniach oka na skutek podwyższonego ciśnienia śródgałkowego.

About The Author

admin

Leave a Reply