Okulary dwuogniskowe (bifokai)

Okulary dwuogniskowe mają dwie części o różnej refrakcji. Są one tak ustawione przed okiem że część górna szkła, z której korzystamy przy patrzeniu w dal, wyrównuje wadę wzroku, natomiast część dolna służy do pracy z bliska. Takie okulary oddają duże usługi w niektórych zawodach, w których konieczne jest dobre widzenie z daleka

z bliska (np. w zawodzie nauczycielskim, ii konduktorów, plastyków itp.). Okulary te są jednak cięższe i pole widzenia jest w nich bardziej ograniczone.

Okulary nagałkowe (kontaktowe) Soczewki nagałkowe są to okulary zakładane bez-pośrednio na przednią powierzchnię gałki ocznej. Po raz pierwszy zostały zastosowane około 1930 r. Początkowo były wykonywane ze szkła i składały się z 2 części części nadtwardówkowej (haptycznej) i części rogówkowej (optycznej). Często powodowały dolegliwości, a czasem nawet uszkodzenia rogówki wskutek ucisku na naczynia przyrąbkowe. Obecnie soczewki z częścią haptyczną stosuje się bardzo rzadko – tylko w wyjątkowych przypadkach. Pierwotne szkła nagałkowe ulegają stopniowemu stałemu ulepszaniu: zmieniają kształt i wielkość, są wykonywane z różnych mas plastycznych. Liczne badania kliniczne rozszerzają wskazania lekarskie dotyczące ich stosowania, a poprawa tolerancji przyczynia się do coraz częstszego ich używania.

Obecnie najczęściej są stosowane tzw. soczewki miękkie (hyd- rofilne) z 2-hydroksyetylmetakrylatu, wykonane po raz pierwszy w 1961 r. w instytucie Chemii Makromolekularnej w Pradze przez prof. Wichterle.

Soczewki miękkie są to małe, cienkie, przezroczyste soczewki, umieszczone na przedniej powierzchni gałki ocznej (na rogówce). Są one hydrofilne, nietoksyczne, elastyczne i idealnie przezierne.

About The Author

admin

Leave a Reply