4
4
3
3
2
2
1
1

JAK WYRÓWNAĆ WADY WZROKU?

Wady wzroku wyrównujemy za pomocą okularów, tj. soczewek załamujących promienie świetlne, mających na celu wyrównanie (zależnie od wady wzmocnienie lub osłabienie) refrakcji oka.

Soczewki okularoweSoczewką nazywamy bryłę szklaną ograniczoną dwiema wypo-lerowanymi powierzchniami kulistymi lub jedną kulistą, a drugą płaską lub wklęsłą. Soczewki dzielimy na skupiające (inaczej wypukłe, dodatnie), które oznaczamy znakiem plus ( + ), i na rozpraszające (inaczej wklęsłe, ujemne), które oznaczamy znakiem minus ( -).

Zaćma wrodzona

Zaćmę wrodzoną spotykamy u małych dzieci. Czasami dziecko przychodzi na świat z całkowicie zmętniałą soczewką w jednym oku lub w obu, w innych przypadkach początkowe zmętnienia soczewki stwierdzane po urodzeniu postępują w pierwszych latach życia, doprowadzając do całkowitego zmętnienia. W niektórych przypadkach wrodzone częściowo zmętnienia soczewek pozostają przez całe życie w takich samych rozmiarach. Zaćma wrodzona powstaje w życiu płodowym wskutek zaburzeń rozwojowych soczewki lub tkanek ją otaczających. Poza czynnikami genetycznymi zmiany w soczewce płodu mogą występować w związku z chorobą matki w czasie ciąży (np. różyczka i inne choroby wirusowe w pierwszych miesiącach ciąży mogą spowodować powstanie zaćmy wrodzonej u dziecka), wskutek nieodpowiedniego odżywiania się kobiety w tym okresie oraz z innych powodów. Dzieci z zaćmą wrodzoną wykluczającą widzenie powinny być jak najwcześniej

Mady dla oglądających telewizję

Pokój, w którym ogląda się telewizję, powinien być oświetlony dodatkowym źródłem światła. Całkowite zaciemnienie pokoju jest prze-ciwwskazane. Przy oglądaniu obrazu telewizyjnego należy siedzieć możliwie daleko od ekranu, najlepiej w odległości 5-6 m. W tych warunkach unikamy zmęczenia oczu, które może być spowodowane nadmiernym wysiłkiem akomodacyjnym przy dłuższym oglądaniu obrazu z bliskiej odległości.

Zapalenie naczyniówki

Przy zapaleniu naczyniówki (tylnego odcinka błony naczyniowej) gałka oczna jest zewnętrznie zupełnie nie zmieniona. Objawy, które zwracają uwagę chorego, polegają na zaburzeniach widzenia. Chory spostrzega „męty”, „muszki”, „ciemne plamy” różnego kształtu i wielkości, poruszające się zgodnie z ruchami oka. Rozpoznanie można postawić wyłącznie na podstawie badania dna oka. Stwierdza się męty w ciele szklistym oraz białawe ogniska w naczyniówce. Choroba jest długotrwała i często daje nawroty. Ogniska zapalne goją się, pozostawiając blizny (białokremowe pola, z mniejszą lub większą ilością czarnego barwnika). W miejscu blizny właściwe elementy naczyniówki i sia-tkówki są zniszczone i miejsca te nie są zdolne do odbierania wrażeń wzrokowych. Zależnie od wielkości tych ognisk powstają mniejsze lub większe ubytki w polu widzenia. Jeśli ogniska znajdują się na obwodzie siatkówki, ubytki w polu widzenia mogą być dla chorego zupełnie niedostrzegalne, jeśli znajdują się bliżej części środkowej, chory widzi przed okiem ciemne plamy odpowiadające umiejscowieniem położeniu ognisk. Najgorzej sprawa się przedstawia, jeśli ogniska znajdują się w okolicy plamki (centralna część siatkówki) w takich przypadkach ostrość wzroku pozostaje upośledzona na stałe.

Akomodacjja

Oko normalne (oko miarowe) jest to takie oko, którego układ optyczny (w spoczynku) pozwala na dokładne widzenie przedmiotów dalekich, ponieważ obraz tych przedmiotów tworzy się w płaszczyźnie siatkówki. Wydawałoby się, że obrazy przedmiotów leżących w bliższej odległości przed okiem powinny być zamazane, źle widoczne, gdyż tworzą się one nie na siatkówce, ale w pewnej, większej lub mniejszej, odległości poza okiem. Tak jednak nie jest. Oko normalne może równie dobrze widzieć przedmioty dalekie, jak i bliskie. Dzieje się to wskutek akomodacji, to jest możności przystosowania się układu optycznego oka do widzenia przedmiotów z różnej odległości. Możliwość akomodacji oko zawdzięcza soczewce, która ma pewną elastyczność, sprężystość, dzięki której może stawać się bardziej płaska (w spoczynku), bądź też bardziej wypukła (napięcie akomodacji przy patrzeniu na przedmioty bliskie), kiedy to załamuje promienie silniej.

Wirusowe zapalenie oka

Choroba może zaczynać się objawami ogólnymi, przypominającymi objawy grypy, jak ogólne złe samopoczucie, katar, bóle głowy, nieznaczne podwyższenie temperatury ciała. Objawy oczne narastają bardzo szybko. Pojawia się łzawienie, swędzenie, pieczenie oczu oraz uczucie ciała obcego pod powiekami i szybko rozwija się obraz ostrego zapalenia spojówek. Występuje obrzęk powiek oraz obrzęk i przekrwienie spojówki, najwyraźniejsze w okolicy dolnego sklepienia i tarczki powieki dolnej. Mięsko łzo we i fałd półksiężycowaty są silnie przekrwione i obrzęknięte, występuje nastrzyknięcie spojówki gałki. Oczy zwykle nie ropieją, wydzielina jest skąpa, śluzowa. Najczęściej choroba początkowo dotyczy tylko jednego oka, po kilku dniach może wystąpić na drugim oku. Przebieg choroby drugiego oka jest z reguły łagodniejszy. Zmianom ocznym może towarzyszyć powiększenie gruczołów chłonnych przedusznych, rzadziej podszczękowych.

Gradówka

Gradówka (ryc. 10) powstaje wskutek przewlekłego zapalenia gruczołu tarczkowego, powodującego zamknięcie przewodu odprowadzającego wydzielinę gruczołu. Zalegająca skutkiem tego wydzielina podtrzymuje stan zapalny i prowadzi do rozdęcia ścian gruczołu. W rezultacie powstaje w powiece guzek wielkości ziarnka grochu (a czasem jeszcze większy). Składa się on z włóknistej torebki, wewnątrz której znajduje się galaretowata masa, a czasem także ropa. Gradówka jest twardym, niebolesnym, wyraźnie ograniczonym guzkiem znajdującym