4
4
3
3
2
2
1
1

Co So jest ostrość wzroku?

Ostrość widzenia, czyli – jak to nazywamy fachowo – ostrość wzroku, jest funkcją plamki, widzeniem centralnym. Ostrość wzroku określamy za pomocą tablic Snellena (ryc. 4). Na tablicach znajdują się rzędy znaków (liter lub cyfr), stopniowo coraz mniejszych. Znaki składają się z czarnych linii oddzielonych przerwami takiej samej grubości. Nad każdym rzędem liter znajduje się liczba oznaczająca w metrach odległość, z jakiej dana litera jest rozpoznawana przez oko normalne (D =). Oko normalne rozpoznaje dany znak, jeśli jego szczegóły są widziane pod kątem 1 minuty, cały zaś znak pod kątem 5 minut. Na przykład litera E (ryc. 4) jest widziana pod kątem 5 minut (a jej fragmenty pod kątem 1 minuty) z odległości 60 m (napis D = 60). Za pomocą tych tablic możemy porównać ostrość wzroku badanego z ostrością wzroku przyjętą za prawidłową. Ostrość wzroku bada się z odległości co najmniej 5-6 m i oznacza ułamkiem wg wzoru:

Przemywanie oczy

W chorobach oczu, w których stwierdza się gromadzenie wydzieliny ropnej w worku spojówkowym (ostre zapalenie spojówek, ropne zapalenie woreczka łzowego), zaleca się przemywanie oczu, które ma na celu mechaniczne usuwanie wydzieliny z worka spojówkowego, co wzmacnia działanie innych leków, podawanych jednocześnie do worka spojówkowego oraz skraca okres leczenia. Chorzy, pomimo tłumaczenia, najczęściej źle wykonują ten zabieg, a mianowicie: zwilżają przepisanym płynem watkę i zmywają wydzielinę ze skóry i brzegów powiek. Takie wykonanie zabiegu nie ma żadnego znaczenia leczni-czego. Zabieg ten ma na celu usuwanie wydzieliny, która gromadzi się w worku spojówkowym. Wykonywać go należy w sposób podobny do zapuszczania kropli: odciągamy lekko powiekę dolną, a następnie za pomocą zakraplacza kierujemy strumień płynu na okolicę sklepienia dolnego, gdzie gromadzi się najwięcej wydzieliny. Następnie przymykamy lekko powieki i wacikiem ścieramy z nich lek, który wypłynął wraz z wydzieliną. Czynność tę powtarzamy kilkakrotnie, aż po odciągnięciu powieki nie stwierdzimy wydzieliny na spojówce.

Kiedy stosować krople do oczu?

Ujemną stroną leczenia jest konieczność stosowania kropli przez bardzo długi czas. Po odstawieniu leku dolegliwości najczęściej powracają, zwłaszcza gdy chorzy znajdują się w suchym powietrzu (np. przy centralnym ogrzewaniu).

Przyczyną suchego zapalenia spojówek jest zmniejszone wydzielanie łez, spowodowane zanikiem komórek wydzielniczych gruczołów łzo- wych. Zbyt mała ilość łez w worku spojówkowym powoduje niedosta

Przyczyny zeza

Przyczyny zeza są różne, jedną z najczęstszych przyczyn jest wada wzroku. Zdarzają się przypadki zeza (bardzo nieliczne) istniejące już od urodzenia, których przyczyną są nieprawidłowe warunki anatomiczne w obrębie oczodołu lub zmiany w samych mięśniach. Najczęściej jednak zezy powstają w drugim lub trzecim roku życia u dzieci obarczonych wadami wzroku. Powstaje pytanie, dlaczego dzieci z wadami wzroku (wady wzroku istnieją już od urodzenia) przez jakiś czas patrzą równo, a dopiero po kilku latach stwierdza się u nich powstanie zeza?

Szkla kontaktowe.

Poza astygmatyzmem ponad 1,5-2,5 D mogą być stosowane dla wyrównania każdej wady wzroku, ale specjalnymi wskazaniami lekarskimi do ich noszenia są: duża krótkowzroczność, bezsoczewkowość (zwłaszcza jednostronna przy drugim oku widzącym), astygmatyzm nieregularny, początkowy stożek rogówki, anizometropia, duża nadwzroczność, oczopląs.

Poza wskazaniami optycznymi (w celu poprawienia ostrości wzroku przy różnych wadach refrakcji) soczewki kontaktowe znalazły ostatnio zastosowanie w terapii chorób oczu. Używa się ich jako:

Zmywanie brzegów powiek

Zabieg ten jest polecany przy przewlekłym zapaleniu brzegów powiek, zwłaszcza łuseczkowatym lub wrzodziejącym, i jeśli jest systematycznie stosowany, daje na ogół dobre wyniki. Do zmywania stosuje

się różne płyny o właściwościach odkażających, czasem balcteriostatycz- nych lub bakteriobójczych. Brzegi powiek należy zmywać codziennie lub co drugi dzień (zgodnie z zaleceniem lekarza) w sposób następujący:

CHOROBY ROGÓWKI Zapalenie rogówki

W zależności od umiejscowienia zmian chorobowych rozróżniamy dwie grupy zapaleń rogówki: zapalenia powierzchowne, w których zmiany chorobowe są umiejscowione w warstwach powierzchownych rogówki, i zapalenia głębokie, w których choroba obejmuje warstwy głębsze rogówki (warstwa właściwa rogówki).

Specjalną grupę stanowią wrzody rogówki, charakteryzujące się tworzeniem ubytków w zmienionej chorobowo rogówce. W każdej z tych grup rozróżniamy różne postaci chorobowe. Większość stanów zapalnych rogówki jest spowodowana przez bakterie i wirusy. Spotyka się także zapalenie wywołane grzybami, chociaż bardzo rzadko. Z innych przyczyn należy wymienić również dość często występujące objawy uczulenia (ogólne i miejscowe) oraz urazy.