Przyczyny zeza

Przyczyny zeza są różne, jedną z najczęstszych przyczyn jest wada wzroku. Zdarzają się przypadki zeza (bardzo nieliczne) istniejące już od urodzenia, których przyczyną są nieprawidłowe warunki anatomiczne w obrębie oczodołu lub zmiany w samych mięśniach. Najczęściej jednak zezy powstają w drugim lub trzecim roku życia u dzieci obarczonych wadami wzroku. Powstaje pytanie, dlaczego dzieci z wadami wzroku (wady wzroku istnieją już od urodzenia) przez jakiś czas patrzą równo, a dopiero po kilku latach stwierdza się u nich powstanie zeza?

Obserwacja małych dzieci daje nam na to odpowiedź. W pierwszych miesiącach życia dzieci nie widzą zbyt dokładnie, nie interesują się drobnymi szczegółami ani nie starają się ich zobaczyć. Dopiero pod koniec drugiego i w trzecim roku życia dziecko zaczyna interesować się światem zewnętrznym, obserwuje drobne przedmioty. Aby dokładniej je obejrzeć, przysuwa je blisko oczu. Przy patrzeniu z bliskiej odległości konieczny jest duży wysiłek akomodacji. U dzieci z nadwzrocznością wysiłek ten jest szczególnie duży. Z odruchem do akomodacji związany jest odruch do konwergencji, tj. do zbieżnego ustawienia oczu. U małych dzieci z wadami wzroku i słabo jeszcze wyrobionym widzeniem obuocznym, gdy przy patrzeniu z bliska wysiłek wzrokowy staje się zbyt wielki, dziecko rezygnuje (oczywiście podświadomie) z obuocznego widzenia patrzy tylko jednym okiem, a drugie przestaje współpracować i odchyla się na bok. Taki jest na ogół mechanizm powstania największej grupy zezów – zezów akomodacyjnych.

Duży wpływ na powstanie zeza ma także stan ogólny dziecka. Zezy stwierdza się najczęściej u dzieci lękliwych, łatwo pobudliwych i nerwowych. Czynnikiem wywołującym bywają choroby gorączkowe, szok nerwowy, a więc stany, w których występuje ogólne osłabienie organizmu dziecka. Bywają także inne czynniki wpływające na powstanie zeza u dziecka.

Nieraz przyczyną zeza jest ślepota lub znaczne upośledzenie widzenia jednego oka. Oko niewidzące nie bierze udziału w akcie widzenia, nie „fiksuje” obserwowanego przedmiotu i często odchyla się na zewnątrz l,ub ku wewnątrz, zależnie od siły mięśni poruszających gałkę oczną. Oko takie zewnętrznie może być zupełnie nie zmienione i dopiero lekarz okulista, badając dno oka, wykrywa nieraz ciężkie choroby gałki ocznej (np. wadę rozwojową, schorzenie zapalne wewnątrzgałkowe, nowotwór lub inne). Należy pamiętać, że w każdym przypadku zeza konieczne jest dokładne badanie dna oka i że badanie to po-winno być przeprowadzone jak najwcześniej po stwierdzeniu zeza. Zwykle zresztą powstanie zeza jest spowodowane współistnieniem kilku przyczyn.

About The Author

admin

Leave a Reply