„Suche” zapalenie spojówek („suche oko”)

W przewlekle przebiegającym zapaleniu spojówek należy wydzielić dużą grupę chorych z tak zwanym „suchym” zapaleniem spojówek. Jest ono spowodowane brakiem lub – w łagodniejszych przypadkach – niedostateczną ilością wydzielanych łez. Stan taki występuje dość często u ludzi w starszym wieku, zwłaszcza u kobiet i w razie braku właściwego rozpoznania może się ciągnąć całymi latami z okresami remisji i pogorszenia. Leki stosowane rutynowo w przewlekłym zapaleniu spojówek nie powodują poprawy, a często nawet potęgują dolegliwości (np. leki kortyzonowe, leki zmniejszające przekrwienie spojówki).

Objawy subiektywne tej choroby są niewspółmiernie duże w stosunku do zmian stwierdzanych obiektywnie. Chorzy uskarżają się na swędzenie, pieczenie oczu, uczucie ciała obcego („piasku”) pod powiekami, występowanie wydzieliny „w kąciku oczu”, zwłaszcza rano po przebudzeniu. Obiektywnie stwierdzamy najczęściej tylko nieznaczne przekrwienie spojówki gałki i powiek, czasem drobne pyłki na rogówce i brzegach powiek (złuszczony nabłonek), często nie stwierdzamy w oczach żadnych zmian patologicznych.

Właściwe rozpoznanie można postawić tylko na podstawie oznaczenia stanu wydzielania łez za pomocą testu Schirmera. Polega on na założeniu na 5 minut do worka spojówkowego paska bibuły filtracyjnej (lub papierka lakmusowego) o szerokości 5 mm. Zagiętą część paseczka (około 5 mm) zakładamy do załamka dolnego w części przynosowej, pozostała część paska leży na policzku. Badany musi siedzieć z zamkniętymi oczami przez 5 minut. Po wyjęciu paska oznaczamy linijką milimetrową długość zamoczonego paska. W warunkach prawidłowych łzy powinny zamoczyć przez ten czas co najmniej 10 mm bibuły. Mniejsze zwilżenie paska przemawia za zmniejszonym wydzielaniem łez.

Leczenie polega na stosowaniu do worka spojówkowego „sztucznych leż”, lub też w razie ich braku innych leków nawilżających spojówkę i rogówkę. Zastosowane leczenie przynosi chorym natychmiastową ulgę.

About The Author

admin

Leave a Reply