Wrzód pełzający rogówka

Wrzód pełzający należy do najcięższych chorób rogówki. Jest spowodowany przeważnie zakażeniem bakteriami zwanymi pneumoko- kami. Występuje najczęściej u ludności wiejskiej, u osób z ropnym zapaleniem woreczka łzowego. U tych osób już nawet niewielki uraz powodujący ubytek nabłonka rogówki (np. ukłucie słomą, kłosem, igłą w lesie przy zbieraniu grzybów, odpryskiem kamieni, metali, węgla itp.), ułatwiając przenikanie bakterii znajdujących się w worku spojówkowym do głębszych warstw rogówki, może spowodować powstanie wrzodu pełzającego. Wrzód pełzający tworzy szarawożółty naciek, umiejscowiony najczęściej w centralnej części rogówki, rozszerzający się stopniowo ku obwodowi i w głąb. W komorze przedniej znajduje się wysięk ropny, opadający na dno komory tzw. ropostek. Zwykle stwierdza się objawy współistniejącego zapalenia tęczówki. Naciek ropny stopniowo obejmuje coraz to głębsze części, aż w końcu może dojść do przebicia rogówki. Jest to ciężkie powikłanie. Po przebiciu rogówki dochodzi do wypłynięcia cieczy z komory przedniej, do wypadnięcia tęczówki, do zrostów tęczówki z rogówką (zrosty przednie). Nawet w przypadkach niepowikłanych następstwem wrzodu pełzającego rogówki jest utworzenie się nieprzeziernej blizny, zawsze znacznie upośledzającej widzenie.

Im wcześniej zastosujemy właściwe, intensywne leczenie, tym mniejsze będzie uszkodzenie rogówki i tym lepsze rokowanie co do ostrości wzroku po wygojeniu. Z tych względów konieczna jest szybka hospitalizacja chorego.

Następstwa zmian zapainych rogówki. Jak już wspomniano, wszystkie zmiany chorobowe toczące się w rogówce (z wyjątkiem tylko bardzo powierzchownych, ograniczonych do samego nabłonka) pozostawiają po wyleczeniu blizny w postaci mniej lub bardziej intensywnych zmętnień, określanych jako mgiełki (bardzo delikatne zmętnienia), plamki, bielmo (intensywne, zupełnie nieprzezierne zmętnienie) – tabl. I e. Jeśli takie zmętnienia znajdują się na obwodzie rogówki, są jedynie defektem kosmetycznym i nie powodują upośledzenia widzenia. Jednak nawet najbardziej delikatne zmętnienia umiejscowione w części przedźrenicznej rogówki upośledzają widzenie, stanowiąc przeszkodę w przechodzeniu promieni świetlnych do wnętrza oka. Zbite bielma rogówki umiejscowione w części przedźrenicznej powodują całkowitą utratę widzenia. W ciężkich przypadkach chorobowych, w których zmiany obejmują oboje oczu, np. bielma po oparzeniach chemicznych, w zaniedbanej jaglicy, po miąższowym zapaleniu rogówki, może nastąpić całkowita ślepota.

Nie mamy dotąd żadnych leków, które mogłyby przywrócić przezie- rność zbliznowaciałej rogówce. W obecnym stadium wiedzy lekarskiej przywrócenie wzroku chorym z bielmami rogówki możliwe jest tylko na drodze operacyjnej, przez wykonanie zabiegu przeszczepienia rogówki.

About The Author

admin

Leave a Reply